Solidariteitsnetwerk van moeders, zussen, echtgenotes, dochters en naasten van ontvoerde en vermiste personen
Alles begon in 1998 in Beiroet met de ontmoeting met Wadad Halwani, voorzitster van het Comité voor familieleden van vermiste personen in Libanon. Tijdens de gesprekken met deze sterke, waardige vrouw werden we geconfronteerd met de realiteit van gedwongen verdwijningen die we tot op dat ogenblik enkel associeerden met de Latijns-Amerikaanse dictaturen van de jaren 70-80. Wie herinnert zich niet de beelden van de Argentijnse Moeders van de Plaza de Mayo met hun typerende witte sjaals? Deze bewustwording heeft er ons toe gebracht de problematiek rond gedwongen verdwijningen als drukkings- en afschrikmiddel uit te diepen en vast te stellen dat deze praktijken overal ter wereld gangbaar zijn, van Argentinië tot Tsjetsjenië. Naasten van de vermiste personen (voornamelijk vrouwen) komen in opstand en organiseren zich om deze wreedheden aan te klagen en de vrijlating van hun geliefden op te eisen.
Reeds enkele edities van het Festival worden artiesten uit zeer uiteenlopende culturele, sociale en politieke achtergronden uitgenodigd om ervaringen uit te wisselen op de themadag “Cultures en résistance”. Tijdens deze gesprekken staan vragen rond het verband tussen kunst en politiek centraal en wordt gefocust op projecten en creaties van vrouwen. De integratie van de problematiek rond de gedwongen verdwijningen en het verzet van de partners, moeders en dochters van de slachtoffers is een evidentie geworden. Tijdens het vijfde festival, in april 2000, hebben vrouwen uit Libanon, Marokko, Argentinië, Chili, Mexico, Westelijke Sahara, Koerdistan, Turkije, ex-Joegoslavië, Rwanda, Senegal en België het “Solidariteitsnetwerk van moeders, zussen, echtgenotes, dochters en naasten van ontvoerde en vermiste personen” opgericht. Twee jaar later, tijdens de zesde editie van het festival sloten vrouwen uit Palestina, Tsjetsjenië, Afghanistan, Iran, Casamance, Burkina Faso en Algerije zich bij organisatie aan. Centraal staat de essentiële zoektocht naar een rechtvaardig en waardig leven die uitdrukking vindt in de vele mogelijkheden van artistieke creatie gelinkt aan politieke actie en reflectie.
Negen jaar werk en zes bijeenkomsten verder hebben geleid tot solidariteitsacties met de leden van het netwerk, toneelopvoeringen en picturale werken over de gedwongen verdwijningen. Tijdens de achtste editie in december 2007 hebben we in Luik “Les arbres de la mémoire” ingewijd, een project waarbij twaalf bomen werden geplant ter nagedachtenis van slachtoffers van gedwongen verdwijningen.
................................................................................................................
................................................................................................................